Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

Κι έρχεται η στιγμή, αγαπημένοι μου φίλοι, που νιώθεις την αλήθεια να σε πνίγει. Προχωρώ σε μια προσωπική μου αποκάλυψη, που ίσως κάποιους τους βοηθήσει να βρουν λύση σε αδιέξοδα που «νομίζουν» ότι έχουν. Με αφορμή λοιπόν ένα τηλεφώνημα από τη ρευματολογική κλινική γνωστού δημόσιου νοσοκομείου, μου ξύπνησαν την ανάγκη να επικοινωνήσω τη δική μου ιστορία.

Πριν 11 χρόνια διαγνώστηκα με ένα αυτοάνοσο νόσημα. Στο νοσοκομείο εκείνο είχα πρωτοδιαγνωστεί. Θεωρούσαν επομένως αυτονόητο, μετά από 11 ολόκληρα χρόνια, πως ακόμη πάσχω και μου πρόσφεραν την «ευκαιρία» να εξεταστώ δωρεάν και να μου ξαναπάρουν ένα ιστορικό με την πορεία της νόσου, ψάχνοντας προφανώς να μάθουν τι είδους βλάβες μου έχει προκαλέσει το νόσημα. Να αναφέρω πως η αντιμετώπιση της σύγχρονης ρευματολογίας περιλαμβάνει λήψη φαρμάκων που προκαλούν καταστολή του ανοσοποιητικού.

Δεν μιλάμε βέβαια για θεραπεία, θεωρούν πως το νόσημα το παντρεύεσαι. Μάλλον συντήρηση του προβλήματος θα το ονόμαζα. Μαθαίνεις λοιπόν να ζεις με φάρμακα, πόνους, εξετάσεις και μια μόνιμη αίσθηση ότι είσαι ανάπηρος. Α, και ότι δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει από επιπλοκές. Πάντα είσαι σε επιφυλακή. Εννοείται πως εμένα μου έφερε τις χειρότερες επιπλοκές η συγκεκριμένη αντιμετώπιση, δηλαδή πιο απειλητικά για τη ζωή νοσήματα, για αυτά θα μιλήσω σε δεύτερο χρόνο.

Εγώ τους απάντησα πως πλέον είμαι ελεύθερη συμπτωμάτων, λαμβάνοντας μηδενική αγωγή, θεωρώντας εαυτόν θεραπευμένη. Δεν τους ενδιέφερε βέβαια να μάθουν κάτι παραπάνω. Πώς δηλαδή εγώ θεραπεύτηκα.

Για την ακρίβεια πως ξύπνησα από το λήθαργο που έχουμε πέσει οι περισσότεροι και τρώμε ό,τι μας σερβίρουν, αρνούμενοι να πάρουμε την κατάσταση της υγείας μας στα χέρια μας. Πως θυμήθηκα πως η ΦΥΣΗ δόθηκε στους ανθρώπους τέλεια, προσφέροντας θεραπεία, όπως θεράπευε ο Ιπποκράτης.

Να εξηγήσω πως σέβομαι την ιατρική επιστήμη και υπάρχουν ΥΠΕΡΟΧΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ που πραγματικά σώζουν ζωές και μάλιστα είναι απαραίτητοι για συγκεκριμένα θέματα υγείας. Υπάρχουν όμως ειδικότητες που ακόμη είναι πίσω επιστημονικά, όπως η ρευματολογία και η ογκολογία.

Μετά από 11 χρόνια χαίρομαι τη ζωή μου περισσότερο από ποτέ.

Γιατί πήρα την απόφαση πως η α-σθένεια δεν είναι για μένα. Και κανείς δεν θα με καταστήσει ανάπηρη επειδή αυτό έμαθε να κάνει και τίποτα παραπάνω.
Γνωρίζω πως ξύνω πληγές και κατά καιρούς έχω δεχτεί επίθεση από άτομα που φανατικά υποστηρίζουν τη μια ή την άλλη πλευρά. Εγώ μόνο μέσα από την εμπειρία μου μιλώ.

Θρέψτε σωστά το σώμα, το νου και το πνεύμα σας, πετάξτε όλα τα σκουπίδια που έχετε μέσα σας και γύρω σας και οι ασθένειες εξαφανίζονται.

Σας φιλώ!

Η Συνέχεια της χθεσινής αποκάλυψης…

Εξηγώ πάλι πως το παρακάτω είναι η προσωπική μου ιστορία και δεν αποτελεί παρότρυνση για οτιδήποτε. Άλλωστε όποιος διαβάζει στο facebook, μάλλον είναι ενήλικος και φαντάζομαι θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο για τις αποφάσεις του.

Επίσης να επισημάνω πως ό,τι γράφω δεν το γράφω ούτε για να λάβω ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΗΤΑ, ούτε ΟΙΚΤΟ, ούτε κανένα ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΟΦΕΛΟΣ. Άλλωστε δεν εργάζομαι ιδιωτικά ως ψυχολόγος για να θέλω να αντλήσω πελάτες. Απλώς νιώθω την υποχρέωση απέναντι σε ανθρώπους που υποφέρουν σιωπηλά να τους δείξω ότι υπάρχει και φως στα εσωτερικά μας σκοτάδια.

Φτάνουμε στην επίμαχη λέξη: ΚΑΡΚΙΝΟΣ. Όχι το ζώδιο, αλλά αυτό που όλοι φοβούνται να ονομάσουν και τρέμουν μη τους συμβεί. Καρκίνος λέγεται, ούτε επάρατη νόσος, ούτε κακή αρρώστια ούτε τίποτα. Όταν δεν αντέχετε να το πείτε εσείς που είστε απ’ έξω, φανταστείτε πως νιώθει αυτός που το βιώνει.

Ο καρκίνος λοιπόν ήταν η φυσική συνέχεια του αυτοάνοσου που είχα ως ταμπέλα στη ζωή μου. Ναι, πέρασα καρκίνο. Για την ακρίβεια εγώ τον έφερα στη ζωή μου, όπως και ό,τι μου συμβαίνει εγώ το καλωσορίζω. Θα νομίζετε κάποιοι ότι τρελάθηκα. Εγώ όμως νιώθω πως αυτή η κατάσταση, γιατί κατάσταση είναι και όχι θάνατος, ήταν μια μεγάλη πρόκληση και ευκαιρία. Ευκαιρία για αλλαγές. Σε όλα τα επίπεδα.

Είμαστε τριαδικοί. Σώμα – Ψυχή -Πνεύμα.

Και εκεί στόχευσα. Εργάστηκα και στα 3 επίπεδα. Και έμαθα πολλά για μένα. Ήταν το μεγαλύτερο ταξίδι αυτογνωσίας, που ακόμη συνεχίζεται και θα συνεχίζεται για πάντα. Είχα πολλούς επίγειους αγγέλους δίπλα μου και τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Επέλεξα διαφορετικό δρόμο από την πεπατημένη.
Για να φτάσω όμως να πάρω αυτή τη δύσκολη απόφαση, συνέβησαν πολλά.

Συνοπτικά, θα ξεκινήσω από τη φάση που ο γιατρός ανακοινώνει το αποτέλεσμα μέσα στο ασανσέρ του νοσοκομείου. Εννοείται πως φοβήθηκα πολύ, σκοτείνιασα κλπ κλπ. Όλα τα στερεότυπα για τον καρκίνο, ότι θα υποφέρω, θα πεθάνω κλπ καρφώθηκαν στο μυαλό μου. ΦΟΒΟΣ. Τον ρώτησα τι πιθανότητες έχω, γιατί έχω ένα μικρό γιο. Αυτόν σκεφτόμουν κυρίως. Η απάντησή του ψυχρή, σχεδόν σαδιστική: “Τόσα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς τη μαμά τους”.Η συνέχεια γνωστή, με έβαλαν στο τριπάκι να ξεκινήσω χημειοθεραπείες.

Μου απαγόρευσαν ότι είναι ΥΓΕΙΑ: τον ήλιο, τις επαφές με άλλους ανθρώπους και τις αγκαλιές, για να μην “κολλήσω” κάτι.

Και φυσικά μου αφαίρεσαν κάθε δικαίωμα να έχω συμμετοχή στη θεραπεία με τα αμφίβολα αποτελέσματα. Για να μην τα πολυλογώ, πέρασαν 3 μαρτυρικοί κύκλοι χημειοθεραπειών. Συν το γεγονός ότι έπρεπε να αντιμετωπίσω και την πεποίθηση του έξω κόσμου ότι καρκινοπαθής=μελλοθάνατος.
Δεν είναι μελλοθάνατοι οι καρκινοπαθείς, φίλοι μου. Ούτε να τους κοιτάτε με οίκτο, είναι ό, τι χειρότερο. Ούτε να τους λέτε όλα θα πάνε καλά και άλλα κλισέ. Καλύτερα μη λέτε τίποτα.

Και είναι εύκολο να παραιτηθεί κανείς και να χάσει την εσωτερική του δύναμη, όταν βλέπει στον καθρέφτη έναν άγνωστο, άρρωστο άνθρωπο, χωρίς χρώμα υγείας και μαλλιά, ναι, πειράζει κι αυτό και μην λέτε πως “δεν πειράζει, μαλλιά είναι, θα ξαναβγούν”.

Αυτά σου υπενθυμίζουν συνεχώς “το κακό” και σε διαφοροποιούν από τους άλλους, όταν κυκλοφορείς με μια μαντήλα στο κεφάλι. Σχετικά έγκαιρα ευτυχώς κατάλαβα πως αυτές οι “θεραπείες” θα με σκότωναν και όχι ο καρκίνος. Άλλωστε είχα και πολλά παραδείγματα δικών μου ανθρώπων που έκαναν χημειοθεραπείες και τελικά πέθαναν.
Μίλησα στο γιατρό, αλλά δεν καταλάβαινε.

Πώς γίνεται να κάνεις την ίδια θεραπεία σε όλους τους ανθρώπους, δεν είναι όλα τα σώματα το ίδιο, ούτε έχουν όλοι τις ίδιες ανάγκες και αντοχές, αναρωτιόμουν.

Αποφάσισα να σταματήσω τις χημειοθεραπείες και να ακολουθήσω πιο φυσικές θεραπείες. Άλλωστε πάντα πίστευα πως ό,τι φέρνει ο οργανισμός, με κάποιος άλλους μηχανισμούς μπορεί και να το διώξει, δηλαδή στη δυνατότητα αυτοίασης. Ο γιατρός βέβαια, όταν του το ανακοίνωσα, θέλησε να με τρομοκρατήσει πίσω από κλειστές πόρτες, λέγοντάς μου πως αυτοκτονώ, πως αν ήμουν δικός του συγγενής θα με έκλεινε στο ψυχιατρείο και διάφορα άλλα υπέροχα. Ευτυχώς δεν ήμουν ευάλωτη απέναντί του και με πείσμωσε περισσότερο.
Τώρα πια δεν του κρατώ κακία, αυτά ήξερε, αυτά έλεγε.

Διάβασα πάρα πολύ, έψαξα, ρώτησα, ήρθαν άνθρωποι στη ζωή μου που κάθε φορά με προχωρούσαν ένα βήμα παραπέρα. Το πιο δύσκολο ήταν να παλέψω τη νοοτροπία ότι κάνω λάθος και ότι θα πεθάνω. Είχα τεράστια στήριξη από συγγενείς και φίλους.
Και να ‘μαι σήμερα, καλύτερα από ποτέ. Με ενέργεια στο φουλ, έχοντας αφήσει πίσω μου πολλά προβλήματα που με ταλαιπωρούσαν εκτός από τον καρκίνο. Αυτοάνοσα, πονοκεφάλους, δυσλειτουργικές πεποιθήσεις. Γιατί καρκίνος είναι όλα τα σαράκια που μας τρώνε.

Τι θα φέρει το μέλλον δεν το γνωρίζω. Ζω όμως μια από τις πιο δημιουργικές και όμορφες περιόδους της ζωής μου.

Το τι θεραπεύει τον καθένα είναι προσωπικός δρόμος. Κατ’ εμέ, ένα είναι το μεγαλύτερο φάρμακο για όλα.

Να κυλάει ΧΑΡΑ στις φλέβες μας. Να αγαπάμε τον εαυτό μας έμπρακτα, φροντίζοντας τον, όπως είπα, σε τριαδικό επίπεδο, σώμα- ψυχή- πνεύμα. Και να πετάξουμε τα βάρη και τα τοξικά σκουπίδια.

Καλημέρα και χρόνια πολλά! Με αγάπη.

Υ.Γ. Δεν είμαι ούτε ήρωας, ούτε κάτι διαφορετικό από όλους μας. Απλώς θυμήθηκα την τεράστια δύναμη που ΟΛΟΙ έχουμε μέσα μας.

Δείτε περισσότερα στην κατηγορία

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Οποιοδήποτε περιεχόμενο αναδημοσιεύουμε (κείμενα, εικόνες ή βίντεο) από το διαδίκτυο συνοδεύεται πάντοτε από ένδειξη της πηγής του και link προς αυτήν. Αν ωστόσο ως δημιουργός θίγεστε από την παρούσα χρήση, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας.

Επισημαίνουμε ότι οι απόψεις του Montelaki.gr μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.
Το Montelaki.gr δεν φέρει καμία ευθύνη για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, καθώς αυτά απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν το Montelaki.gr και τους διαχειριστές τους καθ’ οιονδήποτε τρόπο.