Σήμερα θα αναφερθούμε σε μια υπόθεση της τελευταίας μόλις δεκαετίας, μια σοκαριστική περίπτωση δολοφονίας, που μπήκε πρώτο τραπέζι πίστα στη συλλογή των εγκλημάτων στην Ελλάδα.

Πιθανός τίτλος ταινίας: Πόσα μπορούν να πάνε στραβά ένα ειδυλιακό αυγουστιάτικο βράδυ;

Κυριακή 3 Αυγούστου 2008. Είναι απόγευμα στο κοσμοπολίτικο νησί της Σαντορίνης (λίγο πριν αυτό το ανεπανάληπτο ηλιοβασίλεμα). Ένα τηλεφώνημα στο αστυνομικό τμήμα Φηρών έμελλε να διαταρράξει την ηρεμία του νησιού, αλλά και όλο το πανελλήνιο. (Η κλήση που περιμένει κάθε ρουτινιασμένος αστυνομικός για να ερωτευτεί ξανά το επάγγελμά του. Ή και οχι.)

Αυτό που αντίκρυσε η ομάδα των αστυνομικών φτάνοντας στην περιοχή ξεπερνούσε κάθε προσδοκία: ένας τύπος περιφερόταν στο δρόμο κρατώντας ένα μαχαίρι στο ένα χέρι και ένα κομμένο κεφάλι γυναίκας στο άλλο!

Ποιός ήταν αυτός ο τύπος; 

Ο Αθανάσιος Αρβανίτης (ο πρωταγωνιστής μας) ήταν ένα άτομο με επιβεβαιωμένα ψυχολογικά προβλήματα από αρκετά νεαρή ηλικία. Άνθρωποι που τον γνώριζαν από τον Έβρο, όπου ζούσε, μιλούσαν για ένα αγόρι με φανερά προβληματική συμπεριφορά, που δημιουργούσε συχνά εντάσεις τόσο στη οικογένειά του, όσο και στο υπόλοιπο χωριό.

Όταν ήταν 21 χρονών και επιδίωξε να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία, κρίθηκε γιωτάς ανίκανος για στράτευση. Από τότε ακολούθησαν δύο χρόνια θεραπείας, με φαρκακευτικές αγωγές και περιοδικές νοσηλείες σε κλινική της Αλεξανδρούπολης.

Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασε σε μια σχολή μαγειρικής. Πολλοί ισχυρίστηκαν ότι αυτό ήταν αποφαση των γονιών του, ώστε ο νεαρός ταραχοποιός να αλλάξει για λίγο περιβάλλον και να ηρεμήσει (σαν την ελπίδα που έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους δεν έχει). Επιπλέον ήταν έντονες και οι φήμες περί χρήσης ναρκωτικών.

Μια μοιραία γνωριμία

Στην Θεσσαλονίκη γνωρίστηκε με την Αδαμαντία Κάρκαλη, μια ήσυχη και ευγενική κοπέλα (αυτές συνήθως που πετυχαίνουν τα «κελεπούρια»), που μόλις είχε τελειώσει το σχολείο και είχε περάσει στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Ρεθύμνου Κρήτης. Το ερωτευμένο ζευγάρι μετακόμισε λοιπόν στην Κρήτη, όπου η κοπέλα σπούδαζε και ο Αρβανίτης δούλευε μάγειρας σε εστιατόρια.

Ο ευέξαπτος χαρακτήρας του όμως προκαλούσε εντάσεις και στο εργασιακό του περιβάλλον με αποτέλεσμα η παραμονή του στις περισσότερες δουλειές να είναι σύντομη. Φυσικά παρόμοιες εντάσεις υπήρχαν και στην προσωπική σχέση του ζευγαριού. 

Οι γονείς της κοπέλας είχαν πάρει πρέφα τον προβληματικό χαρακτήρα του Αρβανίτη, παρόλο που δεν γνώριζαν την ασθένειά του, και συχνά την συμβούλευαν να τον αφήσει. Χαρακτηριστικές ήταν οι δηλώσεις τους μετά το τραγικό συμβάν, που ανέφεραν ότι είχαν καταλάβει πως ο τύπος χρησιμοποιούσε την κοπέλα για να «επιβιώνει και να ανελειχθεί οικονομικά και κοινωνικά«.

Η Αδαμαντία όμως, σε μια δική της πραγματικότητα, δήλωνε ερωτευμένη μαζί του και πίστευε ότι μπορούσε να τον βοηθήσει να ξεπεράσει το πρόβλημά του (έρωτα, θεέ και κλέφτηηη).

Κάπως έτσι κατέληξαν το 2007 να παντρευτούν με πολιτικό γάμο και τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου μετακόμισαν στη Σαντορίνη, όπου η Αδαμαντία είχε διοριστεί δασκάλα.

Η αρχή του τέλους

Στο όμορφο νησί της Σαντορίνης πλέον, όλα (θα μπορούσαν να) έδειχναν ότι το ζευγάρι θα έκανε μια νέα αρχή και θα έβρισκε πλέον ηρεμία. Η Αδαμαντία είχε γίνει αγαπητή στους μαθητές της και ο Αθανάσιος εργαζόταν ως μάγειρας σε ένα ξενοδοχείο.

Μπαίνοντας ο Αύγουστος του 2008, η συμπεριφορά του άντρα άρχισε να γίνεται όλο και πιο επιθετική, ενώ ταλαιπωρούταν από έντονες αϋπνίες. Η επιμονή της Αδαμαντίας τους οδήγησε σε έναν γιατρό, ο οποιός του χορήγησε ηρεμιστικά χάπια και τους πρότεινε να επισκεφτούν έναν ψυχίατρο. Η περίπτωσή του όμως δεν έμελλε να βρει σωτηρία.

Μια μέρα πριν το τέλος, ο Αθανάσιος έκανε έναν άγριο καβγά στον χώρο της δουλειά του, που οδήγησε στην απόλυσή του, αλλά και δημιούργησε άλλη μια μεγάλη ένταση μεταξύ του ζευγαριού. Αυτός φαίνεται να ήταν και ο λόγος που εκείνο το μοιραίο απόγευμα της 3ης Αυγούστου οι γείτονες τους άκουσαν να μαλώνουν πολύ έντονα και θορυβήθηκαν, παρόλο που ήταν συνηθισμένοι στους συχνούς καβγάδες του αλλόκοτου ζευγαριού.

Η στιγμή που κάλεσαν την αστυνομία ήταν όταν είδαν τον 31χρονο να πετάει από το μπαλκόνι του σπιτιού το σκυλάκι της γυναίκας του αποκεφαλισμένο! Μια τελευταία κραυγή για βοήθεια ακούστηκε μέσα από το σπίτι και μετά όλα ησύχασαν. 

Περίπου 10 λεπτά αργότερα η αστυνομία έφτασε στην περιοχή και αυτό που αντίκρυσε ξεπερνούσε κάθε προσδοκία.

Ο τύπος περιφερόταν στο δρόμο μπροστά από το σπιτι του κρατώντας ένα μεγάλο κουζινομάχαιρο στο ένα χέρι και το κομμένο κεφάλι της γυναίκας του στο άλλο!

Το αλλοπρόσαλλο σόου του Αρβανίτη όμως δεν είχε τελειώσει ακόμα.

Οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν στον αέρα για εκφοβισμό καλώντας τον να παραδοθεί. Εκείνος αρχικά έδειξε να υπακούει σκύβοντας το κεφάλι του στο έδαφος, όμως όταν οι αστυνομικοί τον πλησίασαν για να του βάλουν χειροπέδες, σηκώθηκε απότομα και βρίζοντάς τους προσπάθησε να τους επιτεθεί με το μαχαίρι που κρατούσε. Ο ένας αστυνομικός τραυματίστηκε στα χείλη, προφανώς πάνω σε μια απόπειρα του δράστη να «φάει» κι αυτουνού το κεφάλι.

Ζώντας την παράνοιά του ο Αρβανίτης πέταξε το κεφάλι της γυναίκας του μέσα στο περιπολικό και μετά μπήκε κι εκείνος στη θέση του οδηγού. Μέχρι να φύγει με το αυτοκίνητο οι αστυνομικοί του είχαν καταφέρει τρεις πυροβολισμούς στον θώρακα και το συκώτι. Ο εξολοθρευτής όμως δεν είχε τελειώσει ακόμα.

Τραυματισμένος, με ένα κλεμμένο αυτοκίνητο και το κεφάλι της γυναίκας του στη διπλανή θέση, πρωταγωνιστούσε σε μια τρελή καταδίωξη τις τελευταίες ώρες ελευθερίας του.

Καθώς έτρεχε, μπήκε στο αντίθετο ρεύμα και συγκρούστηκε με ένα μοτοποδήλατο, στο οποίο επέβαιναν δύο 26χρονες κοπέλες. Από την δυνατή σύγκρουση η μία κοπέλα έπεσε στο έδαφος και η άλλη εξφενδονίστηκε περίπου 15 μέτρα μακριά! Πηγές υποστηρίζουν ότι αυτή ήταν μια κίνηση που έκανε επίτηδες ο δράστης, ώστε να ρίξει την προσοχή των αστυνομικών στα νέα θύματα και να μπορέσει να ξεφύγει (μέχρι που πίστευε ότι θα μπορούσε να πάει, κανείς δεν ξέρει).

Βγαίνοντας από το τρακαρισμένο αυτοκίνητο προσπάθησε να επιτεθεί ξανά στους αστυνομικούς. Μετά από άλλους πέντε πυροβολισμούς εκείνοι κατάφεραν να τον ακινητοποιήσουν και το κινηματογραφικό σκηνικό της καταδίωξης έλαβε τέλος.

 

Ο επίλογος

Παρά τους σοβαρούς τραυματισμούς που υπέστη, ο Αρβανίτης έζησε και παρευρέθηκε στη δίκη του, όπου καταδικάστηκε σε ισόβια (για τη δολοφονία της γυναίκας του, για απόπειρα δολοφονίας ενός αστυνομικού, για οπλοφορία, για οπλοχρησία, για περιύβριση νεκρού, για διατάραξη της ασφάλειας στο δρόμο, για τον σκύλο, για τις δύο γυναίκες που παραλίγο να πάρει επίσης στο λαιμό του κτλ κτλ).

Χαρακτηριστικό ήταν επίσης το γεγονός ότι ο δράστης παρέμεινε ψύχραιμος και απαθής σε όλη τη διάρκεια της δικής και δεν εξέφρασε ποτέ καμία μετάνοια ή έστω ένδειξη στενοχώριας απέναντι στην φρικιαστική του πράξη.

Η συγκλονιστική πληροφορία που έβαλε το κερασάκι στην τούρτα στο χρονικό του πρωτοφανούς φρικιαστικού εγκλήματος ήταν η ιατροδικαστική γνωμάτευση.

Ο Αρβανίτης είχε αποκεφαλίσει την 25χρονη γυναίκα του, ενώ εκείνη ήταν ακόμα ζωντανή! Πάνω της έφερε και 10 μαχαιριές στον θώρακα και στο λαιμό, εκ των οποίων οι 3 ήταν όσο ζούσε και οι υπόλοιπες 7 αφού είχε πεθάνει. 

Ψυχίατροι και ειδικοί που ασχολήθηκαν τότε με την υπόθεση υποστήριξαν πως ο Αρβανίτης βρισκόταν σε κατάσταση αμόκ.

«Πρόκειται για κρίση καταστροφικής υπερδιέγερσης, στην οποία το άτομο θέτει το περιβάλλον σε ρόλο κατηγορουμένου και εκφράζει μια ανεξέλεγκτη επιθετικότητα απέναντι σε τυχαία θύματα. Μετατρέπεται σε έναν συμπαγή δυναμικό όγκο, που μπροστά του δεν αντιστέκεται τίποτα. Ακόμα και η χρήση ηρεμιστικών μπορεί να λειτουργήσει αντίθετα και να ενδυναμώσει την έκρηξη της αδρεναλίνης του».

Εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζουν τα ψυχικά προβλήματα. Παρά το γεγονός ότι ο Αθανάσιος Αρβανίτης έπασχε επιβεβαιωμένα από σχιζοφρένεια και θα έπρεπε να βρίσκεται υπό παρακολούθηση και θεραπευτική αγωγή, το δικαστήριο αρνήθηκε να μη του δώσει καταλογισμό.

Στην ιστορία έμεινε ως ένας στυγερός εγκληματίας, που διέπραξε ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα στα ελληνικά αστυνομικά χρονικά.

 

Η ενότητα «Ιστορίες για αγρίους» παρουσιάζει ανθρώπους που συγκλόνισαν την ανθρωπότητα με τα εγκλήματά τους. Με μια δόση χιούμορ δίνουμε μια πιο ανάλαφρη διάθεση στην αφήγηση, χωρίς φυσικά να αναιρούμε την σοβαρότητα των γεγονότων ή να παίρνουμε θέση σε αυτά.

Στόχος μας είναι η ενημέρωση και ο προβληματισμός. Αφήνοντας στην άκρη τα βίαια σκηνικά, να ερευνήσουμε την περιπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης και το πως κανείς μπορει να βγει εκτός ορίων υπό ορισμένες συνθήκες.

Αν θέλεις να δεις κάποια συγκεκριμένη υπόθεση στις “Ιστορίες για αγρίους” στείλε e-mail στο info@montelaki.gr με θέμα “Ιστορίες για αγρίους”.