Το είδα στον ύπνο μου.

Είδα τον Νίκο Μουτσινά να αναφωνεί: «Προκαλωωωωώ την Αφροδίτη Δανιήλ να γράψει ένα θέμα που να αφορά στην ανθρώπινη βλακεία» και επειδή ενώ όλα μπορώ να τα παραβλέψω αλλά τον Νίκο τον έχω μια αδυναμία (τα φιλιά μου Νίκο, ξέρω πως με διαβάζεις #not) αποφάσισα να το κάνω!

Άλλωστε το θέμα έχει πολύ υλικό, όλοι μπορούμε να γράψουμε κάτι για την βλακεία.

Κυκλοφορεί παντού ανενόχλητη και προσφέρει στιγμές απείρου κάλλους αλλά και εκνευρισμού στους νοήμονες ανθρώπους.


Καταρχήν, (ναι καταρχήν πρέπει να γράψω εδώ, θα το εξηγήσω σε άλλο κείμενο αυτό) όλοι είμαστε λίγο βλαμμένοι, όπως και όλοι, ανεξάρτητα με τον δείκτη νοημοσύνης που διαθέτουν, έχουν κάποια δεξιότητα.

Όμως, κάπου διαφέρει η μια βλακεία από την άλλη. Έχει άλλη βαρύτητα!

Ακολουθεί παράδειγμα.

Είχα μια συμφοιτήτρια στη σχολή (που ελπίζω να μη με διαβάζει τώρα) την τάδε. Γυρνώντας από εκδρομή στον πλαταμώνα με την τάδε και 3 ακόμη άτομα στο ίδιο αυτοκίνητο, η τάδε βλέπει έναν κύριο στον δρόμο να κρατάει ένα χαρτόνι που γράφει «Αθήνα» και εκνευρίζεται.

Τολμώ να ρωτήσω τον λόγο που έγινε έξαλλη (λάθος μου) και μου απαντά:
«Μα είναι δυνατόν ολόκληρο κράτος να μην βάζει μια πινακίδα και να έχει τον άνθρωπο να την κρατάει; Πόσο τραγικό!».

Παγώσαμε όλοι στο αυτοκίνητο. Μέχρι να φτάσουμε στη Λάρισα δεν ξαναμίλησε κανείς, είχαμε μόνο αυτό το βλέμμα της απορίας «Το εννοούσε όντως; Άκουσα καλά;»

Πάμε τώρα σε άλλο παράδειγμα έχω 2 φίλους (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε), ο ένας πάντα, μα ΠΑΝΤΑ σπρώχνει τις πόρτες που γράφουν «Έλξατε» και ο άλλος κάνει τον σταυρό του όταν του λες να πάει δεξιά!

Όλα αυτά είναι παραδείγματα βλακείας, όμως άλλη βαρύτητα και αντίκτυπο στην καθημερινότητα έχει η μια με την άλλη!

Το φαινόμενο που μου προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι όλες και όλοι οι «τάδε» τα πάνε εξαιρετικά στην ζωή τους, σαν να τους προστατεύει μια ανώτερη δύναμη από την αφέλεια τους. Ή όπως έχει πει και η φίλη «Σώσω Παπαδήμα» στα «εγκλήματα»: «Οι ηλίθιοι είναι αήττητοι»!

Οπότε, για να καταλήξει κάπου αυτό το βλακώδες κείμενο πρέπει να πούμε κάποια συμπεράσματα ή ηθικά διδάγματα.

Όλοι είμαστε βλαμμένοι, εσύ λιγότερο, εγώ περισσότερο.
– Οι βλαμμένοι επιβιώνουν. Άρα είναι έξυπνο το να κάνεις τον χαζό, σε κάποιες περιπτώσεις.
Δεν ανεχόμαστε η βλακεία των άλλων να είναι περισσότερη από τη δική μας.
Άλλο χαζός κι άλλο κουτοπόνηρος (ναι για κάποιον πάει αυτό)
– Μην προσπαθείς να βελτιώσεις τον χαζό.

Μην προσπαθείς να μάθεις σε ένα γουρούνι να τραγουδάει, χάνεις τον χρόνο σου και ενοχλείς και το γουρούνι!

Με αυτά τα χαζά λόγια κλείνω και ελπίζω το βράδυ στον ύπνο μου ο Μουτσινάς να μου δώσει τη χρυσή τηλεόραση!

Τα φιλιά μου και τα δέοντα.