Αικατερίνη Δημητρέα. Θα περίμενε κανείς ότι θα έπρεπε να έχουν γραφτεί άπειρα κείμενα για αυτή τη γυναίκα, όμως είμαι σχεδόν σίγουρη ότι δεν έχεις ξαναδιαβάσει πουθενά αυτό το όνομα. Δεν την ξέρεις παρότι ήταν η μοναδική Ελληνίδα κατά συρροήν δολοφόνος.

Το γεγονός ότι δεν έχουν γραφτεί τόσα πολλά όσα κανείς θα περίμενε, το αποδίδω στο γεγονός ότι έδρασε περίπου το 1960, στην Στούπα της Μεσσηνιακής Μάνης.

Η Κατερίνα είναι 42 ετών, χωρισμένη (με ό,τι συνεπάγεται αυτό στην ελληνική επαρχία του ’60), με ένα παιδί 10 ετών και πάσχει από ημιπληγία στο αριστερό πόδι και χέρι. Ζει πολύ φτωχικά με εισόδημα 200δρχ από την Πρόνοια.

Μια γυναίκα που μισεί τον εαυτό της και τους γύρω της.

Κάποιες από τις δηλώσεις τις στις καταθέσεις ήταν οι εξής:
«Η μητέρα μου με βασάνιζε διαρκώς και ο αδερφός μου με απόπαιρνε και με έδερνε», «Ήμουν φτωχή και με εγκατέλειψε ο σύζυγος μου κι έπρεπε να ζήσω το μικρό μου κοριτσάκι, αλλά όλοι μου φερόντουσαν εχθρικά» «Μου έλεγαν να φύγω από το σπίτι, για αυτό τους εκδικήθηκα, με μισούσαν όλοι, θέλαν το κακό μου»

Πως τους εκδικήθηκε; Μα φυσικά με δηλητήριο, όπως οι περισσότερες γυναίκες δολοφόνοι, έτσι κι αυτή δηλητηρίασε τα θύματά της. Στην πραγματικότητα διέπραξε σχεδόν τα τέλεια εγκλήματα.

Η Κατερίνα τον Μάιο του 1962 προσφέρει ένα πιάτο μακαρόνια με παραθείο (ενδιαφέρον γαστρονομικός συνδυασμός) στην μητέρα της Στεφούλα Λουκαρέα. Η 80χρονη πέφτει στο πάτωμα με σπασμούς και αφόρητους πόνους. Έρχεται ο γιατρός του χωριού και πιστοποιεί τον θάνατο, αποδίδοντας τον στα καρδιακά προβλήματα που αντιμετώπιζε η γυναίκα.

Κατερίνα-Χωριό: 1-0

Ιούλιος του 1962 το Κατερινάκι, καθώς είναι και φιλόξενο κορίτσι, φωνάζει την ξαδέρφη της Ποτούλα Τσιλιγονέα (μα που πας με αυτό το όνομα;) για καφέ και κους-κους. Ελληνικός περιποιημένος με παραθείο. Πέφτει κάτω η Ποτούλα (μα Ποτούλα;!), χτυπάει το κεφάλι της και πάει κι αυτή. Έρχεται πάλι ο γιατρός και αποδίδει τον θάνατο στο δυνατό χτύπημα στο κεφάλι.

Κατερίνα-Χωριό: 2-0

Λίγες μέρες αργότερα, ο ίδιος περιποιημένος καφές σερβίρεται και στον αδερφό της Κωνσταντίνο Λουκαρέα. Πίνει το καφεδάκι του και φεύγει, στον δρόμο πάρ’τον κάτω και τον αδερφό. Τον πάνε στον γιατρό και βρίσκει ότι έχει πρόβλημα στη χολή.

Παίρνει εξιτήριο και πάει στην καλή του αδερφή για να τον περιποιηθεί. Και τον περιποιείται, με αυγά και παραθείο. Τέζα ο αδερφός, έρχεται πάλι ο γιατρός και το πόρισμα; Ανακοπή από κρίση χολής! (Που τελείωσε ιατρική αυτός ο γιατρός, να ξέρω να τους προτιμώ όσους έχουν τελειώσει εκεί!)

Κατερίνα-Χωριό: 3-0

Μέχρι εδώ το Κατερινάκι τα είχε πάει περίφημα και είχε πάρει τα πάνω του, οπότε συνέχισε να κερνάει παραθείο το χωριό!

Τον Σεπτέμβριο του 1962 δίνει στον 5χρονο ανιψιό της ένα λουκούμι με παραθείο. Το παιδί λιποθυμά και πριν προλάβουν να το μεταφέρουν στο νοσοκομείο αφήνει την τελευταία του πνοή. Ο γιατρός αυτή τη φορά κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά (πάλι καλά) και μεταφέρει το παιδί στην Αθήνα για νεκροψία, εκεί ανιχνεύουν το παραθείο.

Αρχίζουν οι πρώτες υποψίες, καθώς είχαν δει την Κατερίνα
να δίνει λουκούμι στο παιδί, και αρχίζουν οι έρευνες.

Η Κατερίνα ομολογεί λέγοντας πως «έπρεπε να πεθάνουν γιατί με κακομεταχειρίζονταν» και «δεν ήθελα να κάνω κακό σε κανέναν εκτός από τον αδερφό μου».

Ομολογεί επίσης, ότι έχει κρύψει το παραθείο και υδράργυρο σε ένα εκκλησάκι 500 μέτρα μακριά από το σπίτι και ότι σκόπευε να σκοτώσει κι άλλους. Ενώ από τύχη σώθηκαν η γυναίκα του άλλου της αδερφού και η 4χρονη κόρης τους, καθώς αρνήθηκαν να φάνε αυτά που τους πρόσφερε! (Και μετά σου λέει να μην λες όχι σε φαγητό)

Γίνεται εκταφή για να γίνει ιατροδικαστική εξέταση και στα υπόλοιπα θύματα της και βρίσκουν και σε αυτούς παραθείο (Σοκ! Εε;)

Μεταφέρουν την Κατερίνα στην Αθήνα και πριν τη δική την αφήνουν να μιλήσει στους δημοσιογράφους, στους οποίους είπε μεταξύ άλλων και το εξής: «Σκόπευα στα 40 του αδερφού μου να ρίξω παραθείο στα κόλλυβα για να πεθάνει όλο το χωριό»!Καθώς δεν έδειξε μεταμέλεια για κανένα έγκλημα, καταδικάστηκε 4 φορές σε θάνατο συν 15 χρόνια (δεν τις κατάλαβα ποτέ αυτές τις ποινές) και εκτελείται στο Γουδί το 1965.

Κατερίνα-Χωριό: 4-1

Αυτό ήταν το τέλος της δηλητηριάστριας της Μάνης.
Η τελευταία γυναίκα που εκτελέστηκε στην Ελλάδα.

Ηθικό δίδαγμα:
Μην τρώτε ό,τι σας κερνάνε, ο κίνδυνος δεν είναι μόνο το να γίνουμε χοντροί αλλά να γίνουμε και μακαρίτες.

Τα λέμε την επόμενη Παρασκευή στις 18:00!

 

Η ενότητα «Ιστορίες για αγρίους» παρουσιάζει ανθρώπους που συγκλόνισαν την ανθρωπότητα με τα εγκλήματά τους. Με μια δόση χιούμορ δίνουμε μια πιο ανάλαφρη διάθεση στην αφήγηση, χωρίς φυσικά να αναιρούμε την σοβαρότητα των γεγονότων ή να παίρνουμε θέση σε αυτά.

Στόχος μας είναι η ενημέρωση και ο προβληματισμός. Αφήνοντας στην άκρη τα βίαια σκηνικά, να ερευνήσουμε την περιπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης και το πως κανείς μπορει να βγει εκτός ορίων υπό ορισμένες συνθήκες.

Αν θέλεις να δεις κάποια συγκεκριμένη υπόθεση στις “Ιστορίες για αγρίους” στείλε e-mail στο info@montelaki.gr με θέμα “Ιστορίες για αγρίους”.