Πριν πολλά χρόνια, και υπό συνθήκες που δεν μπορούν να ανακληθούν από την μνήμη μου (μυστήρια πράγματα), γνώρισα την Σοφία. Μια κοπέλα που όσες φορές έχουμε συναντηθεί έχει πάντα το ίδιο λαμπερό χαμόγελο!

Η Σοφία Δημοσθένους γεννήθηκε, μεγάλωσε και μένει μόνιμα στο Βόλο, όπου εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα ως υπάλληλος φαρμακείου.

Πριν μερικούς μήνες κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο «Μυστήριο με άρωμα βανίλιας», ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που διεγείρει την σκέψη, την ίντριγκα και το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Με αφορμή λοιπόν, το νέο της εγχείρημα, βρήκα την ευκαιρία να της μιλήσω ξανά αλλά και να την συστήσω σε εσάς!

Σοφία, η ενασχόλησή σου με τη συγγραφή πώς προέκυψε;
Ήταν ένα όνειρο, μια προσωπική αναζήτηση ή κάτι νέο που αποφάσισες να δοκιμάσεις;

Την συγγραφή την είχα στο μυαλό μου από μικρό παιδί! Να φανταστείς δεν είχα καλύτερο από το να γράφω εκθέσεις στο σχολείο ή ακόμη και μικρές ιστορίες στο σπίτι! Παρόλα αυτά, για κάποιο λόγο, είχα πείσει τον εαυτό μου πως δεν μπορώ να ανταποκριθώ σε κατι τέτοιο. Ευτυχώς όμως πήρα την απόφαση και τελικά θεωρώ πως έκανα μια αξιοπρεπή πρώτη απόπειρα.

Το «Μυστήριο με άρωμα βανίλιας» είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, αν όμως σου ζητούσαμε να μας πεις το βιβλίο της ζωής σου σε ποια κατηγορία ανήκει, τι θα μας έλεγες και γιατί;

Νομίζω πως θα το χαρακτήριζα ως ένα μυθιστόρημα γεμάτο δράμα μα με πολλά κωμικά στοιχεία ταυτόχρονα! Πολύ άσπρο, πολύ μαύρο…Μπορεί να σου φανεί παράξενο αλλά μου αρέσει ή μπορεί και να το έχω συνηθίσει τώρα που το σκέφτομαι! Ή του ύψους ή του βάθους! Όλο αυτό όμως με έχει κάνει πιο δυνατή και σίγουρα πιο ώριμη για την ηλικία μου.

Πώς κατέληξες στην συγκεκριμένη ιστορία; Είχες κάποιο ερέθισμα ή άφησες την φαντασία σου να σε οδηγήσει;

Και τα δυο εξίσου! Ήταν προϊόν της φαντασίας μου μα στη συνέχεια «κούμπωσα» στην ιστορία στοιχεία και ερεθίσματα της καθημερινότητάς μου. Έτσι πιστεύω πως βγήκε και ένα πιο ρεαλιστικό αποτέλεσμα.

Η αλήθεια είναι πως η πραγματικότητα ξεπερνά την φαντασία. Σχεδόν κάθε μέρα ακούμε ιστορίες που μας αφήνουν άφωνους με την πλοκή και τα πρόσωπα που τις απαρτίζουν. Πώς μπορεί ένα μυθιστόρημα να ξεπεράσει τέτοια γεγονότα και να κρατήσει το ενδιαφέρον του κόσμου;

Τι ωραία ερώτηση! Φυσικά κάθε τρεις και λίγο ακούμε και διαβάζουμε πράγματα και μας σηκώνεται η τρίχα! Πραγματικά πιστεύω πως αυτό δεν θα πάρει ποτέ ένα τέλος. Ίσα ίσα…

Και μάλιστα παρατηρώ πως ο περισσότερος κόσμος «κολλάει» με τις κακές ειδήσεις και μερικές φορές ίσως το απολαμβάνει κιόλας πιο πολύ από το να ακούει τις καλές! Λίγο η ανάγκη για κουτσομπολιό, λίγο η έμφυτη ιδιότητα να τραβάει την ιστορία, το αποτέλεσμα που εγώ βλέπω είναι αυτό. Γι’αυτόν λοιπόν τον λόγο θεωρώ πως όλοι μας έχουμε συνηθίσει την κακή είδηση και την άσχημη έκβαση μιας υπόθεσης. Έτσι μας έμαθε η ζωή, εκεί αισθανόμαστε άνετα και ίσως να μας φαίνεται και πιο φυσιολογικό.

Επομένως το ίδιο ισχύει και με ένα βιβλίο. Με μεγάλη μου λύπη το λέω αυτό.

Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου σου είναι άνδρες. Υπάρχει λόγος που δεν υπάρχει γυναικεία παρουσία στο προσκήνιο;

Ξεκάθαρα όχι! Είναι ένα τελείως τυχαίο γεγονός. Απλώς έτσι όρισε η έμπνευση μου εκείνη την χρονική στιγμή!

Στην δική σου ζωή ποιοι είναι πρωταγωνιστές;

Η σημαντικότερη πρωταγωνίστρια της ζωής μου είναι φυσικά η κόρη μου, η Φωτεινούλα μου! Είναι για μένα τα πάντα και νιώθω ευλογημένη που την έχω. Κάθε μέρα μου θυμίζει την αγνότητα και την αθωότητα που όλοι μας έπρεπε να έχουμε! Φυσικά δε θα παραλείψω την οικογένειά μου που με στηρίζει καθημερινά!

Υπάρχει κάτι που να σε δυσκόλεψε όσο «δούλευες» την εξέλιξη της υπόθεσης;

Όχι, δεν θα το’λεγα! Την εξέλιξη της ιστορίας την είχα αποφασίσει και καταγράψει από την αρχή! Υπήρχε έμπνευση και μια ροή απίστευτη! Οπότε όλο το αποτέλεσμα βγήκε φυσικά χωρίς να με δυσκολέψει.

Στην δική σου υπόθεση, ως εργαζόμενη μητέρα, τι σε δυσκολεύει περισσότερο;

Η έλλειψη του χρόνου, τι άλλο; Αυτό που αντιμετωπίζουν όλες οι εργαζόμενες μητέρες άλλωστε! Μακάρι η μέρα να είχε 60 ώρες και για να τα προλαβαίνουμε όλα άλλα και για να είμαστε σωστές και με συνέπεια σε αυτά!

Η συγγραφική σου πορεία ξεκίνησε πριν μερικούς μήνες με πρώτο σταθμό το «Μυστήριο με άρωμα βανίλιας». Ο επόμενος σταθμός είναι ήδη στα σχέδια;

Ναι, φυσικά και είναι στα σχέδια! Με τον χρόνο, που λέγαμε και πριν, αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα αλλά με καλή θέληση όλα θα γίνουν! Σύντομα θα καταφέρω να ολοκληρώσω τη δεύτερη μου προσπάθεια!

Αν σου έλεγαν ότι το βιβλίο σου θα γίνει ταινία αρκεί να άλλαζες κάτι στην πλοκή, θα το έκανες;

Ξεκάθαρα όχι! Δεν θα άλλαζα το παραμικρό! Είναι ένα δημιούργημα κόπου, μα κυρίως ψυχής, και οφείλω να το σεβαστώ μέχρι το τέλος!

Σαν άνθρωπος προσαρμόζεις τα standards σου για να πετύχεις κάτι;

Παλιότερα όχι! Τώρα όσο περνούν τα χρόνια βλέπω πως προσαρμόζομαι καλύτερα στις καταστάσεις και κοιτώ το γενικότερο καλό και το πιο έμμεσο μέλλον.
Είναι που μεγαλώνω; Είναι που είμαι μαμά; Δε ξέρω!

Αυτό που έχω καταλάβει όμως είναι πως τελικά είναι σοφότερο να κάνουμε και ένα βήμα πίσω κάποιες φορές!

Το μεγαλύτερο μυστήριο που δεν έχεις λύσει ακόμα ποιο είναι; Γιατί για εμένα, ας πούμε, είναι που πάνε οι κάλτσες που χάνονται στο πλυντήριο, χαχα.

Πραγματικά και εγώ την έχω αυτή την απορία χρόνια τώρα! Το δικό μου μυστήριο βέβαια ίσως να είναι μεγαλύτερο! Και αφορά το ανθρώπινο μυαλό!

Δε μπορώ να καταλάβω πως γίνεται και ενώ έχουμε τόσα παραδείγματα μπροστά μας, να καταλάβουμε πως ο μόνος τρόπος να πάμε μπροστά είναι εκτός από τη θέληση, η αγάπη! Η αγάπη για τον εαυτό μας, η αγάπη για τον συνάνθρωπο, η αγάπη για τη χώρα μας, η αγάπη για το μέλλον! 

Αυτό είναι όντως ένα μυστήριο που πρέπει να εξιχνιαστεί. Κλείνοντας, ποιο μήνυμα θα ήθελες να στείλεις σε όλους όσους διαβάσουν αυτή την συνέντευξη;

Καταρχάς να ευχηθώ σε όλους καλή χρονιά με υγεία και αγάπη! Στη συνέχεια να πω ότι σας περιμένω με μεγάλη μου χαρά στην παρουσίαση του βιβλίου μου που θα πραγματοποιηθεί στα Public του Βόλου, την Πέμπτη 31 Ιανουαρίου στις 7 το απόγευμα! Χαρά μου να σας δω εκεί! Και φυσικά να ευχαριστήσω το montelaki.gr για την όμορφη συνέντευξη. Να είστε καλά!

Εγώ προσωπικά, αλλά και το montelaki.gr, σε ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη και την όμορφη συζήτηση που κάναμε. Είναι ωραίο να βλέπουμε νέες γυναίκες της πόλης να δημιουργούν και θέλουμε να τις στηρίξουμε. Ραντεβού στις 31 Ιανουαρίου, λοιπόν!