Βρισκόμαστε στο 2018, θεωρούμε πως η κοινωνία έχει προοδεύσει σε σύγκριση με το παρελθόν κι όμως μιλάμε ακόμα για τα ίδια πράγματα.

Οι συζητήσεις αφορούν:

  1. Διάκριση των φύλων (σε επίπεδα γνώσεων, ικανοτήτων, δεξιοτήτων, κτλ).
  2. Επιβολή εξουσίας (στο ασθενές φύλο που θέλει προστασία, που γεννήθηκε να υπηρετεί, που πρέπει να υποκύπτει στην κεφαλή του σπιτιού, κτλ).
  3. Ορισμό ρόλων στην κοινωνία (να είναι νοικοκυρά, να μεγαλώσει παιδιά, να είναι σωστή σύζυγος, κτλ).
  4. Ρατσιστικές αντιλήψεις (ζητούνται εμφανίσιμες για εργασία, τα τούμπανα και τα μπάζα, οι κοντόχοντρες και οι άλογες, κτλ).

Κι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που κοιτάνε με τα μάτια τον κόσμο και αναγνωρίζουν ρομποτικά τους ανθρώπους σαν οντότητες αντί να τους βλέπουν ως προσωπικότητες…

– Και δεν θα πάψει αυτό μέχρι να αναγνωριστεί η ταυτότητα της ζωής πίσω από την ταυτότητα της βιτρίνας και της παραδοσιακής -ω σαν κειμήλιο- ρητορικής της οικογένειας, της θρησκείας, της κοινωνίας ολάκερης…

– Και για να αναγνωριστεί αυτό πρέπει πρώτα να σταματήσουμε εμείς οι ίδιες να δεχόμαστε την πάσης φύσεως και προελεύσεως βια της ανθρώπινης υπόστασής μας όπου κι αν βρισκόμαστε.

Πες όχι στην βια! Στάσου στα πόδια σου και μην φοβάσαι! Ο φόβος είναι για εκείνους που δεν έχουν δύναμη…Και η δύναμη δεν ορίζεται από φύλο, σωματική διάπλαση, γνώσεις, ικανότητες και βιώματα! Ορίζεται από την ψυχή…Κι αυτή την έχουν όλα τα έμβια όντα. Όπως κι εσύ!

Πες ΟΧΙ, σήμερα κιόλας!