Γράφει η Λαμπρινή Νίκου

Nα μ’αγαπας, μπορείς;
Nα μ’αγαπας, όταν εγω δεν μπορώ.
Να μ’αγαπας, όταν εγω δεν υπάρχω.
Να μ’αγαπας, όταν εγω δεν μιλώ.
Να μ’αγαπας, όταν τίποτα για μένα δεν έχει νόημα.
Τότε μπορείς;
Mπορείς;
Να μ’αγαπας χωρίς ανταλλαγματα.
Να μ’αγαπας για μένα , για το λίγο μου, για το πολύ μου, για το χαμόγελο μου, για την θλίψη μου, για μένα πώς να στο πω, όταν δεν γελώ, όταν όλα για μένα είναι γκρί!
Να μ ‘αγαπας όταν είμαι απογοητευμενη, στεναχωρημενη, πιεσμενη, όταν με βλέπεις να καταρρέω, τότε το θέλω!
Τότε το έχω ανάγκη!

Τότε για μένα είναι σημαντικό. Τότε για μένα έχει αξία.
Τότε μπορείς ;
Μπορείς ;
Να μ’αγαπας το πρωι που ξυπνώ , να μ’αγαπας στα νευρα μου ,στα δύσκολα μου , στα ευκολα όλοι αγαπιουνται μάτια μου , στα άγρια σε θέλω , τότε θα φάνεις , τότε θα δείξεις τι μπορείς ;
Να μπορώ να ηρεμώ , να μπορώ να υπάρχω, να ξέρω πως δίπλα μου έχω έναν άνθρωπο χωρίς προυποθεσεις , χωρίς στολίδια , χωρίς πρέπει, χωρίς εξασφαλίσεις, δεν θέλω να σκεφτομαι ότι πρέπει να δώσω για να πάρω , να μπορώ να ακουμπήσω τις σκέψεις μου , την λύπη μου , την χάρα μου .
Να περπατώ στο μονοπάτι της ζωης μου και να βαδίζουμε μαζί να μην σε ψάχνω μόνιμα, να μην κρατας αποστάσεις, γιατί οι αποστάσεις αγάπη μου είναι για τα αυτοκίνητα όχι για τους ανθρώπους.
Χωρίς ερωτήσεις.
Χωρίς δυσκολίες!
Χωρίς πρέπει και μη αυτά μας φαγανε, αυτά μας καψανε.
Μπορείς;

Δεν θέλει κόπο η αγάπη καρδιά μου, θέλει να θες , θέλει να καίγεσαι , θέλει να μην μπορείς χωρίς αυτην , θέλει τρέλλα την οποία αν δεν διαθέτεις είναι τραγικό!
Μπορείς πες μου;
Αν μπορείς έλα αν πάλι δεν μπορείς φύγε! Φύγε μακριά μην με παιδευεις και μην παιδευεσαι.
Η αγάπη θέλει δύναμη, αν μπορείς αγάπα με, χωρίς τίποτα άλλο, αφέσου να μπορέσεις, δεν κινδυνευεις νιώσε την γιατί περνανε οι στιγμές και πίσω δεν γυρνανε.
Αγαπα με λοιπόν!
Μπορείς ;